Thursday, 25 February 2016

மாற்றான் தோட்டத்து மரிக்கொழுந்து ! – 4




    குழந்தை பிறந்த மறுநாள் முரளீதரன் குழந்தையைப் பார்க்க குடிசைக்கு வந்தான் . வெளியே நாற்காலியில் உட்கார்ந்து கொண்டு குழந்தையைத் தூக்கி கொஞ்சியவனைத் திலகவதி நச்சரித்தாள்.
    ‘‘என்னங்க, பார்த்தீங்களா… ? அந்தக் கண்கள பாத்தீங்களா…. ? சூரியன் மாதிரி பளிச் பளிச்ன்னு இருக்குது இல்ல…. ? அந்தக் கண்ணுல அப்படி ஒரு ஒளி தெரியுது பாருங்களேன்…‘‘
    உற்று பார்த்துகிட்டு சொன்னான் முரளீதரன்.
    ‘‘எனக்கு ஒண்ணும் தெரியலையே திலகவதி…‘‘
    ‘‘போங்க. உங்களுக்குக் கலைகண்ணே கிடையாது. எனக்கென்னமோ இந்த கண்கள் சூரியனை மாதிரி தான் பளீச்சினு தெரியுது….‘‘
    ‘‘எனக்கு கலைக்கண் இல்லைன்னு நீ சொல்லுறியா…. ? எனக்கு கலைக்கண் இல்லைன்னா முப்பது நாப்பது பொண்ணுங்க போட்டோவுல உன்னை எப்படி தேர்ந்தெடுத்தேன் ? மரிக்கொழுந்த எப்படி வேலுவுக்கு கட்டி வச்சேன்… ?‘‘
    ‘‘உக்கும். இதுல ஒண்ணும் கொறைச்சலில்ல‘‘ முகவாய் கட்டையைத் தோளோடு இடித்து அழகு காட்டினாள்.
    ‘‘கொழந்தைய பாருங்கன்னா… பொண்ணுங்கள எப்படி தேர்ந்தெடுத்தேன்னு சொல்லுறீங்களே….‘‘
    ‘‘அதுக்கென்ன பண்ணுறது…. ஒனக்கு தெரிஞ்ச சூரியன் எனக்கு தெரியலையே….. டேய் பையா… கண்ண முழிச்சி பாருடா…..‘‘ என்று சொல்லிவிட்டு லேசாக ஒரு தட்டு தட்டினான்.
    குழந்தை உடம்பை நன்றாக முறுக்கிவிட்டு சற்று நேரம் கழித்து ‘ங்ஙே‘ என்று அழுகத் தொடங்கியது.
    அவன் அடித்ததையும் குழந்தையின் அழுகையையும் பொறுக்காத திலகவதி குழந்தையை வாங்கிக்கொண்டாள்.
     கையைக் கட்டிக்கொண்டு அருகில் நின்றிருந்த வேலுவிடம் கேட்டான் முரளீதரன்.
     ‘‘வேலு, கொழந்தைக்கி என்ன பேரு வச்ச… ?‘‘
    ‘‘உங்க வாயாலே நல்ல பேரா வைய்யிங்க சின்னய்யா…‘‘
    வேலு தலையைச் சொரிந்தபடி சொன்னான்.
    ‘‘என் வாயாலேயா…. ? அதுதான் சொல்லிட்டாளே உன் சின்னம்மா. சூரியன் மாதிரி கண் இருக்குதுன்னு. அதனால சூரியான்னு வச்சிடலாம்‘‘ என்று சொல்லிவிட்டு கையிலிருந்த செயினைக் குழந்தைக்குப் போட்டுவிட்டு அதைத் தூக்கி அதன் காதில் சொன்னான் ‘‘சூரியா சூரியா‘‘ என்று.
    திலகவதி தன் கணவனைப் பெருமையுடன் பார்த்தாள்.
    குடிசையை விட்டு வெளியே வராமல் உள்ளே இருந்தபடியே வெளியில் நடந்த பேச்சு வார்த்தையைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த மரிக்கொழுந்துவிற்கு ‘சூரியா‘ என்ற பெயர் மிகவும் பிடித்திருந்தது.
    வேலைக்காரன் பிள்ளை தானே என்று எண்ணாமல் சுப்பைய்யா, கருப்பைய்யா என்று பெயர் வைக்காமல் தன் குழந்தைக்கு நிகரான பெயர் வைத்திருக்கிறாரே…. என்று எண்ணும் போது மரிக்கொழுந்துவின் மனம் மகிழ்ந்தது.
   தகுதி அறியாமல் தாழ்த்தும் போது மனம் வலிக்கும்.
   தகுதியை எண்ணாமல் தனதானது எதுவும் என்று எண்ணும் மனம் தன்னளவிலேயே எதையும் உயர்த்தும்.
   அவர்களின் குழந்தையின் பெயர் சத்தியா.
   இந்தக் குழந்தைக்குப் பெயர் சூரியா.
    அதன் பிறகு வந்த நாட்களிலும் ஒரு நாள் தவறாமல் காலையும் மாலையும் குழந்தையைப் பார்க்க குடிசைக்கு வருவாள் திலகவதி.
    ‘‘எனக்கென்னமோ தெரியலை மரிக்கொழுந்து. இந்த குழந்தையோட கண்களைப் பார்க்க ஆசையா இருக்குது‘‘ என்று குழந்தையைத் தூக்கி வைத்திருப்பாள்.
   
    மரிக்கொழுந்து தன் குழந்தையின் கண்களை உற்று உற்று பார்த்தாள். எந்த ஒரு சூரியனும் தெரியவில்லை. ஒரு பெருமூச்சு விட்டாள்.
    ‘அந்த ஒளியெல்லாம் இந்த ஒளி பொருந்தின கண்களுக்குத்தான் தெரியுமோ….‘ என்ற எண்ணம் வந்தது.
    இனி அந்த ஒளி பொருந்தின கண்களை என்றைக்குப் பார்க்கப் போகிறோம் ? என்ற ஏக்கம் வந்தது. ஏக்கம் அழுகையாக மாறி கண்களிலிருந்து வழிந்தக் கண்ணீரையும் துடைக்காமல் உட்கார்ந்திருந்தாள், காமாட்சி வந்ததைக் கூட அறியாமல்.
    ‘‘என்ன மரிக்கொழுந்து… இந்த மாதிரி அழுதுகினே இருந்தா செத்தவ வந்திடவா போறா…. கொஞ்சம் மனச தேத்திக்கோம்மா…. இந்த இதைச் சாப்பிடு…‘‘
    ஒரு தட்டில் வெண்பொங்கலும் வடையும் வைத்து வாழை இலையால் மூடி இருந்தது.
    மரிக்கொழுந்துவிற்கு பசித்தது தான். ஆனால் மனது சாப்பாட்டை வெறுத்தது.
    பேசாமல் தட்டைப் பார்த்தபடியே உட்கார்ந்திருந்தாள்.
    ‘‘மரிக்கொழுந்து, சாப்பிடு ஆத்தா…. ஒனக்காக இல்லன்னாலும் இந்த கொழந்தைகளுக்காவது சாப்பிட்டுத்தான் ஆகணும். சாப்பிடு மரிக்கொழுந்து…‘‘
    காமாட்சி கொஞ்சும் குரலில் சொன்னாள்.
    ‘‘சரி ஆத்தா…. நா கொஞ்ச நேரங் கழிச்சி சாப்பிடுறேன். மாமா எங்க ஆத்தா…. ?‘‘
    சாப்பாட்டைப் பார்த்ததும் கணவனின் ஞாபகம் வர கேட்டாள். நேற்று முன்தினம் பார்த்தது. சாப்பிட்டாரோ இல்லையோ…. தெரியவில்லை….
    தாய்தான் குழந்தையின் பசி அறிவாள் என்றில்லை. மனைவியும் அறிவாள்…. பெண்மை என்பதே தாய்மை தானே.
    ‘‘வேலுவா… ? நான்தான் முரளீ கூடவே இருக்கச் சொன்னேன். நா பாத்தா சொல்லி அனுப்புறேன். நீ சாப்பிடு. கொஞ்ச நேரத்துல வர்றேன்.‘‘ என்று சொல்லிவிட்டு காமாட்சி ஆத்தா போய்விட்டாள்.
    ஆத்தா போனதும் மரிக்கொழுந்து தட்டைப் பார்த்தாள். உடனே வேலுவின் ஞாபகம் வந்தது. அன்று திலகவதி சொன்னதிலிருந்து, வேலு சாப்பிட்டானா என்று கவனிக்காமல் அவள் சாப்பிடுவதை நிறுத்தி இருந்தாள்.
    திரும்பவும் பழைய நாட்களே மனத்தில் குடியேறியது.
    அன்று மூன்றறை மணியளவில் டவுனுக்குப் போய் விட்டு பசியுடன் வந்தான் வேலு.
    மரிக்கொழுந்து அவனிடம் இரண்டு மாத இதழ்களை வாங்கி வரச் சொல்லி இருந்தாள்.
    வேலு வந்ததும் ஆவலாகப் போய் கேட்டாள்.
    ‘‘நீ இன்னமோ பேர் சொன்னியே…. அத கடையில போயி மறந்துட்டேன் மரிக்கொழுந்து. வேற எந்த புக்கையாவது வாங்கினா நீ படிப்பியோ மாட்டியோன்னு வாங்காம வந்திட்டேன் மரிக்கொழுந்து….‘‘ என்றான்.
    மரிக்கொழுந்துவிற்கு ஏமாற்றமாக இருந்தது. எதிர்பார்க்கும் மனதுக்குக் கிடைக்கவில்லை என்றால் ஏமாற்றம் வரும் தான் !
    கோபமாக அவனைப் பார்த்தாள்.
    ‘‘சரி சரி… அடுத்த முறை போனா ஒழுங்கா வாங்கியாறேன். பசிக்குது, சாப்பாடு எடுத்துவை…‘‘ என்று சொன்னவன் கொண்டு வந்த பணத்தைக் கொண்டு போய் திலகவதியிடம் நீட்டினான்.
    ‘‘வேலு, மணி மூனறைக்கு மேலாவுது…. கையில தான் பணம் இருந்ததே.. ஓட்டலில் சாப்பிட்டு வந்திருக்கலாம் இல்லையா…‘‘
    வேலு, ‘‘எதுக்கு சின்னம்மா வீண் செலவு….‘‘ தலையைச் சொரிந்தபடி நின்றான்.
    ‘‘ம்…. பொண்டாட்டி கையால சாப்பிடணும். அதனால தானே சாப்பிடாமல் வந்தே…. ?‘‘
    ‘‘போங்க சின்னம்மா… அப்படியெல்லாம் இல்ல. உங்க கை பக்குவத்துல சாப்பிட்டு ஓட்டல் சாப்பாடு பிடிக்க மாட்டுது…‘‘
    ‘‘ஐஸ்ஸா… சரி சரி போய் சாப்பிடு. மணியாவுது.‘‘
    அவள் சொல்லித் துரத்தினாலும் சாப்பாடு போட்டால் தானே சாப்பிவதற்கு !
    மரிக்கொழுந்து வேண்டுமென்றே கவனிக்காதவள் போல கூடத்தில் உட்கார்ந்து பூக்கட்டிக்கொண்டு இருந்தாள்.
    இரண்டு முறை இவன் இவளைக் கூப்பிட்டும் எழுந்து வரவில்லை. அவனுடைய குரலைக் கேட்ட திலகவதி தான் வந்து அதட்டினாள்.
    ‘‘மரிக்கொழுந்து, எழுந்து போய் வேலுவுக்கு சாப்பாடு போட்டுட்டு வந்து இதைச் செய்‘‘ என்றாள்.
    மரிக்கொழுந்து வேண்டா வெறுப்பாக எழுந்தாள், திலகவதி சொல்லி விட்டாளே என்று.
    கணவனுக்குச் சாப்பாடு போட்டுவிட்டு பேசாமல் அருகில் நின்றாள்.
    வேலுவுக்கோ அதிகப் பசி.
    அவசர அவசரமாக சோற்றைப் பிசைந்து ஒரு உருண்டையை வாயருகே கொண்டு போகவும் மாடியிலிருந்து ‘வேலு‘ என்று சின்னய்யா கூப்பிடவும் சரியாக இருந்தது.
    கையிலிருந்த கவளச் சோற்றை அப்படியே தட்டில் போட்டுவிட்டு அவசர அவசரமாக கையைக் கழுவிவிட்டு மாடிக்கு ஓடினான்.
    அவன் சற்று நேரம் பொறுத்து வருவான் என்று காத்திருந்தாள்.
    அதே மாதிரி வந்தான். வந்தவன், ‘‘மரிக்கொழுந்து நான் அப்புறம் வந்து சாப்பிடுறேன். எடுத்து வை‘‘ என்று சொல்லிவிட்டு பதிலுக்குக் காத்திருக்காமல் வெளியே போய்விட்டான்.
    மரிக்கொழுந்துவிற்குக் கவலையாக இருந்தது. எவ்வளவு ஆசையாகச் சாப்பிட உட்கார்ந்தான். சாப்பிடாமலேயே போய்விட்டானே… தட்டின் மீது ஓர் இலையை எடுத்து அதை மூடிவிட்டு கூடத்திற்கு வந்தாள். கூடத்தில் திலகவதி உட்கார்ந்திருந்தாள்.
    மரிக்கொழுந்து அங்கே வந்ததும் தன் கிட்டே வரும்படி அழைத்தாள்.
    அவள் அருகில் சென்ற மரிக்கொழுந்து ‘‘என்னக்கா….‘‘ என்றாள்.
    ‘‘மரிக்கொழுந்து, மனிதன் போதும் என்று சொல்லுற ஒரே பொருள் என்னன்னு தெரியுமா ?‘‘
    மரிக்கொழுந்து யோசித்தாள். மனிதன் போதும் என்று சொல்லக்கூடிய பொருள் கூட உலகில் உண்டா ? எந்தப் பொருளை இலவசமாகக் கொடுத்தாலும் வாங்கிக்கொள்வான் தான். அப்படி போதும் என்று சொல்லக்கூடிய பொருள் எதுவாக இருக்கும்…. என்று யோசித்த படியே திலகவதியைப் பார்த்தாள்.
    ‘‘என்ன தெரியலையா ?‘‘
    ‘‘இல்லக்கா…‘‘
    ‘‘மனுசன் போதும் என்று சொல்லுற ஒரே பொருள் சாப்பாடு தான். ஒருத்தர்க்கிட்ட எந்தப் பொருளையும் எவ்வளவு கொடுத்தாலும் வாங்கி வைத்துக்கொள்வான். ஆனால் எவ்வளவு பெறிய பெருந்தீனிக்காரராக இருந்தாலும் அவரால ஒரு அளவுக்குத் தான் சாப்பிட முடியும். வயிறு ரொம்பியதும் போதும் என்று சொல்லித்தான் ஆகணும். புரியுதா… ?‘‘
    ‘‘புரியுதுக்கா…‘‘ தலையாட்டினாள்.
    ‘‘மனுசன் போதும் என்று சொல்லும் இந்த சாப்பாட்டை நாம் மனநிறைவோட போடணும். இப்ப பாரு வேலுவ. வயிறு நிறைய பசி இருந்தது. தட்டு நிறைய சோறு இருந்தது. மனசு நிறைய ஆசை இருந்தது. ஆனா சாப்பிட முடிஞ்சிதா ? இல்லையே…. இவ்வளவும் இருந்து என்ன ? சாப்பிடாம தானே வெளிய போச்சி. அதனாலதான் சொல்லுறேன். எவ்வளவு கோவம் இருந்தாலும் சாப்பாடு போடும் போது அதையெல்லாம் தள்ளி வச்சிட்டு சந்தோஷமா போடனும். என்ன… ?‘‘
    ‘‘சரிக்கா….‘‘
    ‘‘அதுக்காக கோபப்படாம இருக்கணும்ன்னு நான் சொல்லவரலை. சாப்பிட்ட பிறகு கேளு. நம்முடைய உரிமையை நாம எப்போதும் விட்டுக் கொடுக்கக் கூடாது. சாப்பிட்டப் பிறகு பொறுமையா கேட்டால் அவங்க தப்பை உணருவாங்க. அதை விட்டுட்டு தொடக்கத்திலேயே கேட்டால் பசி, போய்வந்த அலுப்பு, எல்லாம் சேர்ந்து அவர்களை எரிச்சலூட்டி விடும். என்ன மரிக்கொழுந்து நான் சொல்லுறது புரியுதில்ல…. இப்ப மட்டுமில்லை. எப்பவுமே நீ இப்படித்தான் நடக்கணும் என்ன…. ?‘‘
    அவள் சொன்னதின் உண்மையையும் சொல்லிய விதத்தின் தன்மையையும் புரிந்துக்கொண்டு ‘‘சரிக்கா‘‘ என்று தலையாட்டினாள் மரிக்கொழுந்து.
   ஆனால்… அந்தச் சாப்பாடு அவளுக்கே கிடைக்காத அளவிற்கு அவள் வாழ்வில் விதி விளையாடும் என்பதை அவள் அறியவில்லை.


(தொடரும்)

Thursday, 11 February 2016

மாற்றான் தொட்டத்து மரிக்கொழுந்து ! – 3




    முரளிதரனையும், திலகவதியையும் ஒன்றாக நிற்க வைத்து அவர்கள் காலில் விழுந்து எழுந்த போது ‘இப்படி ஒரு பொருத்தமான ஜோடியா !‘ என்று தோன்றியது.
    ஆறடிக்குக் குறையாத உயரமும், அதற்கேற்ற மாதிரி உடலமைப்பும், தூக்கி வாரின முடியும், எதையும் உன்னிப்பாய்ப் பார்க்கும் கண்களும், எதற்கும் அஞ்ச மாட்டேன் என்று சொல்லாமல் சொல்லும் முகமும் அமைந்த முரளிதரனைப் பார்த்த பொழுது, பண்ணையார் என்பவர்கள் இப்படித்தான் இருப்பார்கள் என்று நினைத்ததற்கு மாறான உருவ அமைப்பு இருந்தது அவளுக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது.
    இவன் இப்படி இருக்க திலகவதி… ?
    இப்படி ஓர் அழகா… ! இந்த முகத்தை எங்கேயோ பார்த்திருக்கிறோமே ! எங்கே ? சற்று நேரத்திற்கு பிறகு ஞாபகத்தில் வந்தது, தன் வீட்டில் தேதி கிழிக்கும் காலண்டரில் உள்ள லட்சுமியின் முகம். ஆமாம்… அதில் இருக்கிற தெய்வீக முக அமைப்பு அப்படியே…
    அவளுடைய முகத்தில் பிரகாசிக்கும் ஒளி ? அவள் இரு பக்க மூக்கிலும் அணிந்திருக்கும் மூன்று மூன்று வைரக்கல் பதித்த மூக்குத்தியினால் வந்த ஒளியா… ?
    இல்லைஎன்றால் தானாகவே முகம் இப்படி ஜொலிக்கிறதா… ? என்னவென்றே சொல்ல முடியாத நினைக்க முடியாத ஓர் உன்னத அமைப்பு அவளிடம் இருந்தது.
    இந்த அழகு, அவளைப் பார்த்ததும் திரும்பிப் பார்க்கத் தோன்றும் காந்தர்வ அழகு கிடையாது. அவளைப் பார்த்ததும் கையெடுத்துக் கும்பிடத் தோன்றும் உன்னதமான தெய்வீக அழகு !
    இந்த அழகைக் கண்டு மறிக்கொழுந்து மயங்கிவிட்டாலும் அவளுடைய அன்பைக் கண்டு, அவளுக்குப் பணிவிடை செய்வதே பெருமை என நினைக்க ஆரம்பித்தாள்.
   அன்புக்கு அடிபணிவது ஆனந்தமாயிற்றே!
   அப்படி ஓர் அழகும் குணமும் வாய்த்த ஒரு பெண்ணை இனி எப்போது பார்ப்போம்…. ?
    மரிக்கொழுந்தின் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் கோடாக இறங்கியது.
    ‘‘க்ரீச்…க்ரீச்…‘‘
    கிணற்றில் இருந்து தண்ணீர் இழுக்கும் சத்தம்.
    பொழுது நன்றாக விடிந்து விட்டிருந்தது. பெரிய வீட்டின் கொள்ளைப்புரத்துக் கிணற்றில் இருந்து தண்ணீர் இழுக்கும் சத்தம்தான் அது. எழுந்து வெளியே வந்து பார்த்தாள்.
    பெரிய வீட்டின் அதாவது மூரளீதரன் வீட்டிற்கும் அவளுடைய குடிசைக்கும் இடையே ஒன்பது தென்னை மரம், ஆறு வாழை மரம், ஒரு சில பூஞ்செடிகள் தான் இருக்கும்.
    மரிக்கொழுந்து கல்யாணமாகி வந்த சில நாட்களில் சின்னய்யா தன்னுடைய வீட்டின் தோட்டத்திலேயே ஒரு குடிசை போட்டு அதில்  வேலுவையும் மரிக்கொழுந்துவையும் குடித்தனம் வைத்தான்.
    குடிசையிலிருந்து பெரிய வீட்டின் தோட்டத்தைப் பார்த்தால் மரங்களுக்கும் வாழைகளுக்கும் நடுவில் அவ்வளவாக எதுவும் தெரியாது.
    இருந்தாலும் அங்கிருந்து வரும் சத்தமும் அடுப்பின் புகையையும் வைத்து எல்லோரும் எழுந்து விட்டார்கள் என்பதை யூகித்துக்கொண்டாள்.
    மரிக்கொழுந்து எழுந்து போய் பல்விளக்கி முகம் கழுவி தலைவாரி பின்னி தன் குடிசையில் இருந்த சின்ன கண்ணாடியை எடுத்து பார்த்துப் பொட்டு வைக்கும் போது சின்னம்மா திலகவதியின் ஞாபகம் வந்தது.

    ல்யாணமாகி வந்த மறுநாள் விடியகாலை…
    ‘‘ஏய் மரிக்கொழுந்து இன்னுமா தூங்குற… எழுந்திரு, சின்னம்மா இந்நேரம் எழுந்திருப்பாங்க. சீக்கிரம் எழுந்து போய் அவுங்க இன்னா வேல செய்ய சொல்றாங்களோ அத செய்யி ?‘‘
    வேலு அவளை உலுக்கி எழுப்பினான்.
    மரிக்கொழுந்து அவசர அவசரமாக எழுந்து சடையைத் தூக்கி கொண்டையாகப் போட்டுக்கொண்டு சேலையைச் சரிசெய்து கொண்டு ஓடினாள்.
    அதற்குள் திலகவதி எழுந்துவிட்டிருந்தாள். அவள் முன்னால் போய் நின்று ‘‘நா என்ன செய்யணும் சின்னம்மா… ?‘‘ என்று கேட்டாள்.
    அவள் இவளை நிமிர்ந்து பார்த்துவிட்டு…
    ‘‘மரிக்கொழுந்து நீ போயி பல்லை வெளக்கி மொகத்த கழுவி பொட்டு இட்டுக்குனு, தலைவாரி பின்னிக்கினு, பொடவைய ஒழுங்கா கட்டிக்கினு வா. அப்புறம் சொல்லுறேன் நீ இன்னா வேல செய்யனுங்கிறத.‘‘
    மரிக்கொழுந்துவிற்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தாலும் அவள் சொன்னதைத் தட்டாமல், உடனே கொள்ளைப்புரம் நோக்கிப் போனாள்.
    போகும் போது தான் வேலைசெய்த வீட்டின் ஞாபகம் வந்தது.
    என்றாவது ஒருநாள் நேரமிருந்தால் தலைவாரி சடை பின்னி முகத்தில் பெளடர் பூசி பொட்டு வைத்துக்கொண்டால் போதும், அன்று முதலாளியின் மகளுக்குப் பொறுக்காது.
    ‘‘ஏண்டி காலையிலேயே ஒனக்கு என்ன மேக்கப் வேண்டி கெடக்குது. ஒரு காபிய ஒழுங்கா போடத் தெரியல, மேக்கப் போட்டுக்கினா… அதுவும் காலையில….‘‘
    பத்து மணியளவில் தூங்கி எழுந்து வந்தவள் இந்த வார்த்தையை சொல்லுவாள். அன்றைக்கு என்று பார்த்து இஸ்திரி மடிப்பு கலையாத துணிகளைக் கொண்டுவந்து போடுவாள்.
    ‘‘இதெல்லாம் ஒழுங்கா தொவைக்கல. நல்லா தொவச்சி அயன் பண்ணி வை‘‘
    இப்படி ஏதாவது ஒரு வேலையை வேண்டுமென்றே அதிகப் படுத்தி விடுவாள்.
    இதையெல்லாம் நினைத்துக்கொண்டே திலகவதி சொன்னது போல் செய்து முடித்து அவள் எதிரில் வந்து நின்றாள்.
    ‘‘இதோ பாரு மரிக்கொழுந்து… இன்னைக்கு மட்டுமில்லை. என்னைக்குமே நீ இதுமாதிரி தான் வரணும். புரியுதா… ?‘‘ என்றாள்.
    ‘‘சரிங்க சின்னம்மா‘‘
    ‘‘என்ன சொன்னே ?‘‘
    ‘‘சரிங்க சின்னம்மான்னுதாங்க…‘‘
    ‘‘ம்…. இதையும் மாத்தணும் நீ. ஒனக்கு நா சின்னம்மாவா… ?‘‘
    புரியாமல் விழித்தாள். மாமா அப்படித்தானே சொன்னது…. வேற என்னன்னு கூப்பிடணும் ? மனதுக்குள்ளேயே எண்ணிப் பார்த்தாள். கேட்க வாய் வரவில்லை. பேசாமல் அவளைப் பார்த்தாள்.
    ‘‘என்ன மரிக்கொழுந்து பயந்துட்டியா… ?‘‘
    இல்லை என்பதற்கு அடையாளமாகத் தலையாட்டினாள்.
    ‘‘பின்னே… ?‘‘
    ‘‘சின்னம்மான்னு இல்லையின்னா… வேற என்னன்னு கூப்பிடறது ?‘‘
    ‘‘ம்… அப்படி கேளு. எல்லாரும் என்னை சின்னம்மான்னு தான் கூப்பிடுறாங்க. ஆனா நீ அப்படி கூப்பிடாத. நீ இனிமே என்னை அக்கான்னு தான் கூப்பிடணும். என்ன சரியா… ?‘‘
    தலையாட்டினாள்.
    ‘‘வாயைத் தொறந்து சொல்லு‘‘
    ‘‘சரிக்கா !‘‘
    ‘‘ம்… போயி வாசல தெளிச்சி கோலம் போடு…‘‘  இப்படி அன்பாக வேலை வங்கினாள். அதுவும் முழுநேர வேலை கிடையாது.
    காலையில் வாசல் தெளித்துக் கோலம் போடணும். இரவு போட்ட பாத்திரங்களைக் கழுவி வைக்கணும், எப்போதாவது கடைக்குப் போய் காய்கறி வாங்கணும், வீட்டைப் பெருக்கணும். மாவை மசினில் அரைக்கணும், இவை எல்லாவற்றையும் விட நான்கு வயது சத்தியாவைக் கவனிக்கணும்.
    இதுதான் வேலை. இதெல்லாம் வேலை என்பது போல் தெரியாமல் ஒரு பொழுது போக்கு போல் இருந்தது மரிக்கொழுந்துவிற்கு.
    எவ்வளவு சந்தோசமாக கிட்டத்தட்ட ஒரு வருடம் ஓடிவிட்டது !
    இத்தனை நாட்களிலும் மரிக்கொழுந்து திலகவதி சொன்னதை மறக்கவில்லை. அன்றாடும் முகம் கழுவி பொட்டு வைத்த பின்னரே பெரிய வீட்டிற்குள் நுழைவாள்.
    மரிக்கொழுந்துவிற்கு மனது வெம்பியது. சத்தம் போட்டு அழுதால் குழந்தைகள் எங்கே விழித்துக் கொள்ளுமோ என்ற பயத்தில் கவலையை அப்படியே விழுங்கினாள். அடுத்தவர் நலனுக்காக அழுகையை அடக்குவதில் இருக்கும் வலி…. பெரிய பாத்திரத்தில் பொங்கி வர முடியாத பாலைப் போன்று உள்ளேயே கொதிப்பது. அதைவிட அழுது விடலாம்.
    கையில் இருந்த சாந்து குமிழில் ஒரு குச்சால் ஒரு புள்ளியளவு பொட்டு வைத்துக்கொண்டு குடிசையின் கதவை மெதுவாக சாத்திவிட்டு, பெரிய வீட்டின் கொள்ளைப் புரத்தை நோக்கி நடந்தாள்.
    ஏதோ வேலையாக இருந்த காமாட்சி அவளைக் கவனித்துவிட்டாள்.
    ‘‘என்ன மரிக்கொழுந்து… ? நீ எதுக்கு இங்க வந்த ?‘‘
    ‘‘ஏதாவது வேல இருந்தா செய்யலாம்ன்னு வந்தேன் ஆத்தா…‘‘
    ‘‘வேலையா ? அதெல்லாம் ஒன்னும் வேணாம். இங்க சொந்தக்காரங்க எல்லாம் இருக்கிறாங்க இல்ல ? அவங்க செஞ்சிக்குவாங்க. நீ போயி கொழந்தைகள கவனிச்சிக்கோ. அது போதும். போ‘‘
    அதிகாரம் நிறைந்த குரலில் சொன்னாள் காமாட்சி. அவளுடைய சொல்லுக்கு மறுப்பேது… ?
    ‘‘சரி ஆத்தா….‘‘ என்று சொல்லிவிட்டு திரும்பவும் வந்த வழியிலேயே நடந்தாள்.
    குடிசையின் அருகில் நெருங்கிய போது தான் குழந்தையின் அழுகை ஒலி காதில் விழுந்தது.
    அவசர அவசரமாக உள்ளே நுழைந்தாள்.
    அவளுடைய குழந்தைதான் அழுதுகொண்டிருந்தது. படுக்கையை ஈரமாக்கி வைத்திருந்தான்.
    குழந்தையைத் தூக்கி படுக்கையைச் சரிபடுத்தி விட்டு அதனை பசியாற்றி விட்டு கிடத்தினாள்.
    பசி போனதும் தூங்காமல் நன்றாக விழித்துக்கொண்டு கைகளையும் கால்களையும் உதைத்துக் கொண்டிருந்தான்.
    கண்கள் இரண்டும் மொச்சைக் கொட்டைகள் போல் இருந்தது.
    அந்தக் கண்களை நன்றாக உற்றுப் பார்த்தாள். அவளுக்குச் சாதாரண குழந்தையின் கண்களாகத்தான் தெரிந்தது. திலகவதி சொன்னது போல எந்த ஒளியும் அதில் தெரியவில்லை.


(தொடரும்)

Monday, 1 February 2016

மாற்றான் தோட்டத்து மரிக்கொழுந்து ! - 2




     கல்யாணமான முதல்நாள் இரவு… முதன்முதலில் தன் கணவனின் காலில் விழுந்து எழுந்ததும் அவன் வாயிலிருந்து வந்த முதல் வார்த்தையே தன் முதலாளியைப் பற்றியது தான் !
    ‘மரிக்கொழுந்து, நீ என்னை மதிச்சாலும் மதிக்கலைன்னாலும் பரவாயில்லை. ஆனா, நான் தெய்வமா மதிக்கிற சின்னைய்யாவையும் சின்னம்மாவையும் தான் நீ மதிக்கணும். அதமட்டும் ஒழுங்கா செஞ்சா நமக்குள்ளாற பிரட்சனையே வராது‘ என்றான் வேலு.
    அவனைப் பயத்துடன் பார்த்தாள் மரிக்கொழுந்து.
    ‘இன்னா பயப்படுற ?‘ என்று கேட்டுவிட்டு அவள் கையைப் பிடித்துத் தன் அருகே உட்கார வைத்தவன் தொடர்ந்து தன் சின்னய்யாவைப் பற்றியே தொடர்ந்து பேசினான்.
    மரிக்கொழுந்துவிற்கு பயம் போய் எரிச்சலாக வந்தது.
    ‘என்ன மனுஷன் இவர் ? மொதோ ராத்திரியில் பேச வேண்டிய பேச்சா இது… ? ஏதோ பேசலாம். தன் மொதலாளியைப் பற்றி கொஞ்சம் சொல்லிவிட்டு விட்டுவிட்டால் பரவாயில்லை. அதையே சொல்லி அறுத்தால் என்ன செய்வது… ?
    நடுஇரவு ஆகியும் அவன் சின்னய்யா பற்றிய பேச்சை நிறுத்தாததால்…
‘மாமா… எனக்கு தூக்கம் வருது‘ என்று சொல்லியபடியே கொட்டாவி விட்டாள்.
    அதன் பிறகு தான் சின்னய்யாவின் பேச்சைவிட்டு அவளைக் கவனிக்க ஆரம்பித்தான் வேலு.

    தன் பிறகு வந்த இரண்டு நாட்களிலும் அவன் தன் சின்னய்யாவைப் பற்றியே பேசினான். இன்றைய புதிய இன்பங்கள் உடம்பிலும் உள்ளத்திலும் நிறைந்திருக்கும் போது அடுத்தவரைப் பற்றிய பேச்சு அதிக இன்பத்தைத் தராது. அதனால் இவள் அதைக் காதில் வாங்கியவளாகத் தெரியவில்லை.
    மூன்றாம் நாள் தன் அப்பா கொடுத்த ஒரு புதுப்பாய், இரண்டு தலையணை, ஒரு டிரங்கு பெட்டியில் அவளுடைய உடமைகளை எடுத்துக் கொண்டு, அப்பாவிடம் கண்ணீர் மல்க விடைபெற்றுக் கொண்டு, கணவன் வீட்டுக்குச் செல்வதற்கு பேரூந்துக்காக காத்திருக்கும் போது தான் அந்த பயம் வந்தது.
    கணவனுக்கு ஏதும் குடும்பம் என்று எதுவும் கிடையாது. தனி ஆள். ஒரு வீட்டில் வேலை செய்கிறான் என்பது மட்டுமே மரிக்கொழுந்து அறிந்திருந்தாள்.
   ஆனால் அங்கே போனால் எங்கே தங்குவது ? இருக்க ஏதாவது இடம் உண்டா ? அவர் வேலை செய்கிற இடத்தின் முதலாளி எப்படிப்பட்டவராக இருப்பார்… ? நமக்கும் வேலை எதையாவது கொடுப்பாரா ? அந்த வீட்டு முதலாளி அம்மா எப்படிப்பட்டவங்க ? அவங்க எப்படி என்னிடத்தில் நடந்துக் கொள்வார்கள் ?
    இப்படிப்பட்ட பல கேள்விகள் முதன்முதலில் மனத்தில் தோன்றியது.
    பேரூந்தை விட்டு இறங்கி கயிற்றால் கட்டிய பாய் தலையணையைக் கையில்பிடித்துக் கொண்டு கணவனின் பின்னால் நடந்துச் சென்றவளின் மனது மெதுவாகப் படபடக்கத் துவங்கியது.
    பேரூந்தில் ஏறும் போது வந்த பயம் ஊர்வந்து இறங்கி நடக்கும் போதும் பின் தொடர்ந்து வந்தது.
    கணவன் தன் முதலாளியைப் பற்றி நல்லதாகவே சொல்லி இருந்தாலும் மனது அதை ஏற்க மறுத்தது.
    எத்தனை சினிமாவில் பார்த்திருக்கிறாள்… எத்தனை புத்தகத்தில் படித்திருக்கிறாள் ! முதலாளி என்றால், அதுவும் கிராமத்து முதலாளி என்றால் எப்படி இருப்பார்கள் என்பது தெரியாதா… ?
    பெரிய தொப்பை வைத்துக்கொண்டு, கத்தையாக மீசை வைத்துக்கொண்டு, கழுத்து மார்பு தெரிகிற மாதிரி சட்டை போட்டுக்கொண்டு… அதில் தங்கச் சங்கிலி தெரிகிற மாதிரி தானே இருப்பார்கள்…
    நம்ம கிராமத்து பண்ணையார் கூட இப்படி தானே இருந்தார். எப்போதும் ஒரு வில்லன் சிரிப்பு சிரித்துக்கொண்டு… !
    எப்போதோ அவள் கிராமத்துப் பண்ணையாரைப் பார்த்தது நினைவிற்கு வந்தது. அவர் இறந்துவிட்டார். அதன் பிறகு யார் பண்ணையார் என்பதை அவள் அறிந்து வைத்திருக்கவில்லை.
    இருந்தாலும் பண்ணையார் என்றால் இப்படித் தான் இருப்பார்கள் என்ற எண்ணம் மனத்தில் நன்றாகப் பதிந்து விட்டது.
    பண்ணையார் எப்படி இருந்தால் என்ன ? நாம என்ன அவரிடமா வேலை செய்யப் போகிறோம் ?
    வேலு சொன்னது ஞாபத்திற்கு வந்தது.
    ‘சின்னம்மாவிற்கு நீ தான் ஒதவியா இருக்கனும். அவங்களுக்கு ஒத்தாசைக்கி ஆளில்லைன்னு சொன்ன பெறகு தான் நான் ஒன்ன கட்டிக்கிட்டேன்‘ என்றான்.
    அதனால பண்ணையார் எப்படி இருந்தா நமக்கென்ன ? நமக்குத் தேவை மொதலாளி அம்மா தான்…
    சரி…. அவங்க எப்படி இருப்பாங்க… ?
    அதே மாதிரி …. சினிமாவுல வார்ற மாதிரி… கொசுவத்த பின்னால வச்சி சேல கட்டிக்கினு…. சைடா கொண்டை போட்டு, அத சுத்தி நிறைய பூ வச்சிக்கினு… நிறைய நகை போட்டுக்கினு… வாய் நிறைய வெத்தலையைப் போட்டு கொதப்பிக்கினு தானே இருப்பாங்க.
    அவங்க முகம் எப்படி இருக்கும்… ? முகம் எப்படி இருந்தால் என்ன ? குணம் எப்படி இருக்கும் ?
    தான் வேலை செய்த வீட்டின் முதலாளி அம்மா நினைப்பு வந்தது மரிக்கொழுந்துவிற்கு.
    அவங்க சந்தோசமாக  இருக்கும் போது சந்தோசமாக நடத்துவார்கள். கோபமாக இருந்தால் அதிகாரமாக வேலை வாங்குவார்கள். ஆக மொத்தம் எந்த வேலையையும் செய்யாமல் விட மாட்டார்கள்.
     எல்லா வேலையையும் செய்து முடித்தால் தானே மாலையில் ஒன்னரை மணிநேரம் தொலைக்காட்சி பார்க்க விடுவார்கள்.
    அதே மாதிரி இந்த மொதலாளி அம்மாவிற்கும் கொணம் இருந்தால் கூட போதும். எப்போதும் அவங்க திட்டினாலும் எப்போதாவது அன்பாக பேசுவார்கள்.
    அன்புக்கு ஏங்கும் இதயங்களுக்கு மிகக் கொஞ்சமான அன்பு கிடைத்தாலும் அதை நினைத்தே ஆயுலைக் கடத்தி விடுவார்கள். என்ன செய்வது…. ?
    இவையெல்லாவற்றையும் நினைத்துக்கொண்டே வேலு நுழைந்த கோவிலுக்குள் நுழைந்தாள் மரிக்கொழுந்து.
    அம்மனை அன்று அழகாக அலங்கரித்து இருந்தார்கள்.
    வேலு அவள் அருகில் வந்து சொன்னான்.
    ‘மரிக்கொழுந்து…. இது தான் நம்ம ஊர் எல்லை காத்தாள் கோயிலு. சக்தி வாய்ந்த அம்மன். நல்லா வேண்டிக்கோ….‘ என்று சொல்லிவிட்டு, திரும்பி சாமியைப் பார்த்து, ‘‘ஆத்தா…. என்  சின்னய்யாவ நல்லபடியா வை ஆத்தா….‘‘ என்று வாய்விட்டு கும்பிட்டு தரையில் விழுந்து கும்பிட்டான்.
    அதைக் கேட்டதும் மரிக்கொழுந்துவிற்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது. கல்யாணமாகி முதன்முதலில் மனைவியை அழைத்துக்கொண்டு வந்திருக்கிறான்… அம்மனிடம் தனக்கென எதுவும் கேட்காமல், வேண்டுதலும் தன் சின்னய்யாவுக்கா….. ?!
    அப்படி ஒரு விசுவாசமா…. ?
    இல்லையென்றால் குருட்டுத்தனமான பாசமா… ?
    அம்மன் மடியில் இருந்த குங்குமத்தை எடுத்து நெற்றியிலும் மாங்கல்யத்திலும் வைத்துக்கொண்டாள்.
    அதற்குள் பெட்டியைத் துாக்கிக்கொண்டு நடக்க ஆரம்பித்தான் வேலு. பேசாமல் அவனைப் பின் தொடர்ந்தாள்.
    திரும்பவும் பழைய கேள்விகளே மனத்தில் வந்து குழப்பின.
    எந்த கேள்விகளுக்கும் சரியான பதிலோ, சமாதானமாகக் கூடிய பதிலோ கிடைக்காத வரையில் அந்தக்கேள்விகள்  திரும்பத் திரும்ப மனத்தில் சுற்றிச் சுற்றி வந்து நம்மை கேட்டுக் கொண்டே தான் இருக்கும்.
    மரிக்கொழுந்தின் மனத்திலும் இந்தக் கேள்விகள் வந்து அழுத்திக் கொண்டே தான் இருந்தது. பதில் தெரிய வேண்டும்.
    பதில் தெரிந்துக் கொள்ளும் ஆசையில் முன்னால் விறுவிறுவென்று நடந்துச் சென்றுகொண்டிருந்த வேலுவின் முன்னால் ஓடிவந்து நின்று கேட்டாள்….
    ‘மாமா, சின்னம்மா பாக்கறதுக்கு எப்படி இருப்பாங்க…. ?‘ சற்று மூச்சு வாங்கினாள்.
    அவன், நின்று நிதானமாக அவளைப் பார்த்துவிட்டு,
    ‘‘இப்போ கோயில்ல பாத்தியே அம்மன். அந்த அம்மனைப் போலதான் சின்னம்மாவும் இருப்பாங்க.‘‘
    சொல்லிவிட்டு அவன் பாட்டுக்கு நடந்தான்.
    அப்போது வேலு சொன்னது பிரமிப்பாக இருந்தாலும் திலகவதியை முதன்முதலில் பார்க்கும் பொழுது அவன் சொன்னது சற்றுக் குறைச்சலாகவே பட்டது மரிக்கொழுந்துவிற்கு.

(தொடரும்)